Czy system, który opowiedział wam o artykule 13, wykonuje też artykuł 13?

„Nasz dostawca ERP mówi, że się tym zajmie."

To zdanie pada w większości pierwszych rozmów i jest całkowicie rozsądne, żeby w nie wierzyć. Paszport produktu to dane produktowe. Wasz ERP, PLM albo PIM już te dane trzyma. Odległość między jednym a drugim wygląda na małą.

Szóstego i siódmego września 2026 poszliśmy to sprawdzić. Około pięćdziesięciu dostawców w trzech kategoriach oprogramowania, czytanych z ich własnych opublikowanych stron, a nie z tego, co my o nich sądzimy. Osiem pytań na stronę. Czy wymienia ESPR. Czy wymienia rozporządzenie (UE) 2024/1781. Czy cytuje artykuł. Czy nazywa normę CEN/CENELEC. Czy nazywa GS1 Digital Link. Czy nazywa europejski rejestr. Czy deklaruje poziom szczegółowości. Czy wspomina eIDAS albo kwalifikowaną pieczęć elektroniczną.

Wypadło z tego coś, czego nie szukaliśmy, i okazało się użyteczniejsze niż to, czego szukaliśmy.

Precyzja i zdolność idą w przeciwnych kierunkach

Zacznijcie od tego, co w ogóle jest na sprzedaż.

W PLM dwóch dostawców sprzedaje nazwany produkt paszportowy. W PIM dwóch oferuje własny moduł, a czterech odsprzedaje cudzy. W ERP, w pakietach globalnych, na rynku średnim i u każdego regionalnego dostawcy, jakiego znaleźliśmy na naszych dziewięciu rynkach, liczba wynosi zero. Ani jeden dostawca ERP w tej próbie nie sprzedaje modułu DPP jako produktu. Cała reszta, we wszystkich trzech kategoriach, to wpisy blogowe, zamknięte e-booki i webinaria.

Teraz postawcie tę listę obok treści regulacyjnych. Nie pokrywają się.

Cztery najbardziej precyzyjne prawnie strony w całej próbie należą do dostawców, którzy nie mają żadnego produktu paszportowego. Jedna cytuje artykuł 13 rozporządzenia (UE) 2024/1781 z numeru i opisuje obowiązek rejestracji, który on tworzy, w zwiniętej harmonijce FAQ na dole strony. Druga, opublikowana 2 września, nazywa europejski rejestr i jego uruchomienie 20 lipca 2026, nazywa 18 lutego 2027 i poprawnie formułuje pytanie „model, partia czy sztuka" jako wciąż otwarte. Obie potem sprzedają wam PIM.

Tymczasem dostawca z najostrzejszą deklaracją produktową w całej klasie wymienia ESPR dwa razy i nie nazywa żadnego artykułu, normy, rejestru ani pieczęci.

Jest na to proste wyjaśnienie handlowe i zasługuje, żeby wypowiedzieć je jako odczyt, a nie jako ustalenie. Dostawca, który nie ma czego sprzedać, może sobie pozwolić na precyzję. Precyzja nic go nie kosztuje i przynosi mu ruch z wyszukiwarki. Dostawca, który ma co sprzedać, dziedziczy każdą wydrukowaną datę jako zobowiązanie wsparcia. Jedna strona produktowa w próbie mówi to we własnym zastrzeżeniu: informacje ogólne, nie porada prawna ani regulacyjna, wymagania i daty mogą ulec zmianie.

Pytanie do waszego dostawcy nie brzmi więc, czy wie o paszporcie. Kilku z nich najwyraźniej wie, i to szczegółowo. Brzmi ono, czy system, który opowiedział wam o artykule 13, jest systemem, który artykuł 13 wykonuje.

Trzej dostawcy sami odpowiadają na to pytanie

Najmocniejszy dowód nie jest tutaj nasz. Jest ich, ich własnymi słowami, na ich własnych stronach.

Jeden dostawca PIM pisze w tekście własnego modułu tak. Moduł udostępnia dane paszportowe systemom niżej w łańcuchu, „w tym wybranemu przez podmiot gospodarczy dostawcy usług DPP", i zaraz potem: „[produkt] sam w sobie nie jest dostawcą usług DPP; udostępnia wasze zarządzane dane paszportowe, aby mógł je skonsumować dowolny akredytowany dostawca." Dodaje, że sama strona paszportu jest hostowana zewnętrznie i że moduł przechowuje jej adres. Przeczytajcie to dwa razy. Poprawnie używa własnego słownika rozporządzenia, nazywa rolę, której nie pełni, i nigdzie nie nazywa rozporządzenia.

Turecki dostawca ERP opublikował w sierpniu 2026 zdecydowanie najbardziej piśmienną regulacyjnie stronę ERP w całej próbie. Jego własne FAQ pyta, czy ERP tworzy paszport sam. Odpowiedź brzmi, że model danych dla grupy produktów, dokumenty dowodowe oraz infrastruktura dostępu i publikacji „muszą zostać zbudowane osobno".

A w marcu 2025 dostawca ERP odpowiedział klientowi, który prosił dokładnie o to, na własnym forum społeczności: „Zaczęliśmy się temu przyglądać, ale nie ma tego w bieżącej mapie drogowej. Powodem jest to, że nie możemy zakładać struktur serializowanych, więc musimy przemyśleć identyfikowalność aż do komponentów, bez śledzenia po numerze seryjnym ani partii."

To ostatnie jest najtrwalszym dowodem w całym tekście i warto wyjaśnić dlaczego. Tekst marketingowy zmienia się w jedno popołudnie. Model danych nie. Odmowa była architektoniczna, pytał producent, a osiemnaście miesięcy później nic się w tej sprawie nie ruszyło.

Trzy kolumny puste w całej klasie

Przeczytanie pięćdziesięciu stron w ten sam sposób uwidacznia dziury, których lektura jednej strony nie pokaże.

Rejestr. Działa od 20 lipca 2026. Nazwany na czterech stronach z około pięćdziesięciu, a każda z tych czterech należy do dostawcy, który nie sprzedaje produktu paszportowego. Obaj dostawcy PLM, którzy coś dostarczają, milczą na jego temat. Wszyscy dostawcy ERP milczą na jego temat.

Pieczęć. Ani jedna strona w próbie nie wspomina o eIDAS ani o kwalifikowanej pieczęci elektronicznej. Wpis do rejestru jest uzależniony od kwalifikowanego certyfikatu, a to nie jest ten sam obiekt co podpis elektroniczny; pisaliśmy o tym szczegółowo pod koniec sierpnia. Pięćdziesiąt stron dostawców, siedem tygodni po otwarciu rejestru, i nikt w tej klasie nie napisał na ten temat zdania.

Normy. Ani jedna strona nie nazywa normy EN 182xx CEN/CENELEC ani CEN/TS 18272-1. Jedyne normy nazwane gdziekolwiek w tej klasie pochodzą z automatyki przemysłowej, plus GS1 Digital Link na trzech stronach.

I jeszcze jedno, co zaskoczyło mnie bardziej niż tamte trzy. Na około stu stronach ani jeden dostawca w tej klasie nie nazywa klienta z paszportem. Najbliżej są studia przypadków, w których język paszportowy jest w ustach klienta, a nie dostawcy, i sformułowany jako coś, co ten bada.

Przy szczegółowości granica staje się namacalna

To, czy paszport istnieje na model, na partię czy na sztukę, nie jest ustawieniem. To decyduje, co system musi przechowywać, ile paszportów generuje jedna linia produktowa i czy certyfikat obowiązuje dla całego modelu, czy tylko dla serii, na której prowadzono badanie.

Dokładnie jeden dostawca w próbie deklaruje poziom w tekście produktowym i jest to jeden z dwóch, którzy w ogóle coś dostarczają. Generuje paszporty według dostawcy, listy materiałowej, wersji kolorystycznej, rozmiaru lub partii produkcyjnej i mówi na głos także konsekwencję operacyjną: certyfikaty weryfikowane partia po partii zamiast zakładane dla całego modelu. To jest realne zobowiązanie inżynierskie, a nie hasło marketingowe, i zasługuje na odpowiedź, a nie na pominięcie.

To zarazem miejsce, w którym jego własne milczenie boli najbardziej. Wygeneruje paszport dla każdej wersji kolorystycznej i każdej partii, a jego strona nigdzie nie mówi, kto którykolwiek z nich rejestruje ani co je pieczętuje.

Wszyscy pozostali albo poprawnie formułują szczegółowość jako pytanie otwarte i na tym kończą, co jest uczciwe, albo przesuwają ją w stronę poziomu kategorii, co jest złym kierunkiem, albo milczą.

Polska jest w tej klasie wyjątkiem, i to warto wiedzieć

Warto wiedzieć, gdzie ci dostawcy naprawdę są. Na dziewięciu rynkach, które obsługujemy, korporacyjny ślad tej klasy jest cienki i rozłożony krzywo, a Polska jest jedynym miejscem, gdzie jest go dużo: sześć podmiotów z tej klasy ma tu biura, od Gdańska przez Warszawę po Wrocław i Kraków. Turcja ma trzy. Bułgaria, Serbia, Kosowo, Grecja i Słowacja nie mają ani jednego.

W Polsce działa też jeden z dwóch regionalnych produktów, jakie w ogóle znaleźliśmy, zbudowany nie jako moduł do ERP, lecz jako osobny SaaS traktujący polskie systemy ERP jako źródła danych przez API. Uwaga praktyczna dla kupującego: ten produkt twierdzi na własnej stronie, że GS1 Digital Link jest standardem wymaganym przez ESPR. Żaden przyjęty akt ESPR nie nakazuje GS1 Digital Link, więc to zdanie warto zweryfikować, zanim oprzecie na nim decyzję.

Uwaga metodyczna, bo zmienia wagę powyższych akapitów: obecność biur zbieraliśmy z rejestrów i stron firmowych, a brak produktu u dostawców spoza Polski opieramy na wyszukiwaniu ograniczonym do domeny w indeksie amerykańskim, a nie na przeszukaniu stron. To uzasadnia zdanie „brak wykrywalnego produktu paszportowego lub ogłoszenia". Nie uzasadnia zdania „ci dostawcy nigdy o tym nie wspomnieli".

Konieczne i niewystarczające

Nic z tego nie czyni waszego ERP bezużytecznym dla paszportu. Wręcz przeciwnie.

Każdy dostawca w tej klasie zaczyna od tego samego twierdzenia, że dane już ma, i w tym twierdzeniu ma w dużej mierze rację. Jeden dostawca ERP wycenia to na około 70% tego, czego paszport potrzebuje, już obecnych w jego systemie zapisu. To jest uczciwa i użyteczna połowa oferty, a jeśli prowadzicie poważny ERP albo PLM, jesteście dalej niż firma, która nie prowadzi.

Czego ta klasa nie robi, według ich własnych opublikowanych dowodów, to druga połowa. Zarejestrować identyfikator w europejskim rejestrze. Zapieczętować go certyfikatem, który rejestr przyjmuje. Ustrukturyzować pola według normy zharmonizowanej. Zadeklarować, czy paszport jest na model, na partię czy na sztukę. A potem utrzymać to wszystko czytelne tak długo, jak żyje produkt, czyli dłużej, niż trwa większość umów na oprogramowanie.

PLM i PIM są konieczne i niewystarczające. To jest granica kategorii, a nie zarzut, i jeden dostawca PIM narysował ją już na piśmie na własnej stronie.

Trzy pytania

Jeśli dostawca mówi wam, że przejmie paszport, trzy pytania oddzielają źródło danych od dostawcy usługi. Żadne nie jest podchwytliwe i na wszystkie trzy istnieją realne odpowiedzi.

Pod który akt delegowany budujecie? Dla tekstyliów, mebli, żelaza i stali ani materiałów budowlanych nie ma jeszcze przyjętego aktu delegowanego. Dostawcę, który odpowiada twardą datą zgodności, wypada zapytać, skąd ta data pochodzi.

Na jakim poziomie istnieje paszport: model, partia czy sztuka? Deklaruje to w tekście produktowym jeden dostawca na pięćdziesięciu. Jeśli wasz wyrób różnicuje się kolorem, rozmiarem albo serią produkcyjną, odpowiedź zmienia to, co musicie zbudować.

Kto rejestruje identyfikator w europejskim rejestrze i co go pieczętuje? Jeśli odpowiedź brzmi „udostępniamy dane temu, kto to robi", jest to dobra i uczciwa odpowiedź. Jest też granicą, a po jej drugiej stronie ktoś musi stanąć.

Zadajcie te trzy pytania także nam. Odpowiemy w tej samej kolejności i powiemy, które części nie są jeszcze rozstrzygnięte.